Kwiaty: Śnieżnobiałe, pięciopłatkowe, o lekko pofalowanej teksturze przypominającej jedwab lub papier, z wyraźnym, złocistożółtym środkiem (wiankiem pręcików). Pojawiają się masowo od późnej wiosny do końca lata.
Liście: Drobne, wąskie, szarozielone lub ciemnozielone, o lekko chropowatej powierzchni. Wydzielają delikatny, żywiczny zapach, charakterystyczny dla roślin makii śródziemnomorskiej.
Pokrój: Gęsty, poduszkowaty i niski krzew. Zwykle osiąga wysokość 60–90 cm oraz podobną lub nieco większą szerokość, co czyni go idealną rośliną okrywową.

Photo: H. Zell, CC BY-SA 3.0
Rady ogrodnika:
Stanowisko: Wyłącznie w pełni słoneczne, ciepłe i osłonięte od mroźnych wiatrów.
Gleba: Lekka, piaszczysta lub kamienista, o doskonałym drenażu. Czystki nie tolerują stojącej wody ani ciężkich, gliniastych gleb. Dobrze znoszą podłoża jałowe i wapienne.
Podlewanie: Bardzo oszczędne. Po zakorzenieniu się w gruncie roślina wykazuje ekstremalną odporność na susze i upały.
Mrozoodporność: Średnia (strefy 7-8). W klimacie Polski czystek florencki może przemarzać podczas surowych zim, dlatego zaleca się uprawę w cieplejszych rejonach kraju pod solidnym okryciem z włókniny lub jako roślinę doniczkową, zimującą w chłodnym, jasnym pomieszczeniu.
