Unikatowa...
Paradisea lusitanica Paradyzja luzytańska
To okazała, wieloletnia roślina zielna z rodziny szparagowatych (Asparagaceae). W naturze rośnie wyłącznie na Półwyspie Iberyjskim (Portugalia, Hiszpania). Ma bardzo mały zasięg naturalny, co czyni ją botaniczną rzadkością. To prawdziwy biały kruk w świecie ogrodniczym, szczególnie w Polsce. Rodzaj Paradisea obejmuje tylko dwa gatunki na całym świecie. Podczas gdy jej kuzynka, Paradisea liliastrum, jest spotykana nieco częściej, odmiana lusitanica jest jej znacznie rzadszą i potężniejszą wersją. Jest nazywana "olbrzymią paradyzją". Podczas gdy zwykłe paradyzje dorastają do 30-50 cm, ta potrafi wystrzelić na ponad metr wysokości, zachowując przy tym delikatność kwiatów lilii. To niespotykane połączenie skali i elegancji.
Roślina tworzy kępy długich, trawiastych liści o długości do 40 cm. Latem (czerwiec–lipiec) wytwarza wysokie, sztywne pędy kwiatostanowe osiągające od 60 cm do nawet 1,2 metra wysokości.
Na szczytach pędów pojawiają się luźne grona efektownych, lejkowatych kwiatów o czysto białej barwie i delikatnym zapachu.
Nie jest to roślina ekspansywna – potrzebuje czasu, aby rozrosnąć się w dużą, efektowną kępę.
Ze względu na swoją elegancję i imponującą wysokość, sprawdza się w środkowej części rabat bylinowych.
Świetnie komponuje się z trawami ozdobnymi, bodziszkami czy funkiami.
Po kwitnieniu liście mogą tracić na atrakcyjności, dlatego warto posadzić ją obok roślin, które zasłonią jej dół, np. późne byliny.
Może być wykorzystana we florystyce, kwiaty długo utrzymują się w wazonie.
Paradisea lusitanica jest rośliną unikatową, zarówno pod względem botanicznym, jak i ogrodniczym. Można ją uznać za "perełkę" dla kolekcjonerów.
Photo: Ulf Eliasson, CC BY-SA 3.0 , via Wikimedia Commons
Rady ogrodnika:
Paradisea lusitanica nie jest trudna w uprawie, pod warunkiem, że zapewnisz jej odpowiedni start. To roślina, która lubi "stabilizację" – nie przepada za częstym przesadzaniem.
Światło: Najlepiej czuje się w pełnym słońcu, ale w cieplejszych rejonach Polski poradzi sobie również w lekkim półcieniu. Ważne, aby miejsce było osłonięte od silnych wiatrów, które mogłyby połamać jej wysokie pędy kwiatowe.
Gleba: Musi być przede wszystkim przepuszczalna. Idealna jest ziemia żyzna, próchniczna, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego. Ponieważ roślina ta najbardziej boi się gnicia zimą, podczas sadzenia warto na dnie dołka wysypać 2-3 cm warstwę żwiru lub keramzytu. Kłącza sadzimy tak, aby pąki znajdowały się tuż pod powierzchnią ziemi (ok. 3-5 cm głębokości).
Podlewanie: W okresie wzrostu i kwitnienia (maj–lipiec) roślina lubi mieć stale lekko wilgotne podłoże. Nie dopuszczaj do całkowitego wyschnięcia bryły korzeniowej.
Nawożenie: Wystarczy wczesną wiosną rozsypać wokół kępy dawkę kompostu lub wieloskładnikowego nawozu mineralnego dla roślin kwitnących.
Pielęgnacja po kwitnieniu: Jeśli nie zależy Ci na nasionach, przytnij pęd kwiatowy po przekwitnięciu. Dzięki temu roślina wzmocni kłącze zamiast tracić energię na produkcję nasion. Pozostaw liście, aż same zżółkną jesienią – karmią one podziemną część rośliny przed zimą.
Zimowanie w Polsce: Chociaż jest mrozoodporna (wytrzymuje temperatury od -15°C do nawet -20°C), w pierwszym roku po posadzeniu lub przed bardzo mroźną, bezśnieżną zimą, warto przykryć miejsce sadzenia gałązkami świerkowymi (stroiszem) lub grubszą warstwą kory.
Gdy już się zakorzeni, jest niemal bezobsługowa. Nie jest atakowana przez wiele szkodników i rzadko choruje.
W naszej ofercie byliny ukorzenione w 2-litrowych pojemnikach.
Opracowanie: MB
