Future Gardens Internetowy sklep ogrodniczy
Unikatowa, płożąca...
Jeżyna nepalska łac. Rubus nepalensis
To gatunek wiecznie zielonej jeżyny, endemiczny dla Nepalu i Himalajów w Indiach.
W przeciwieństwie do typowych malin nie rośnie pionowo, lecz tworzy gęste, niskie dywany na ziemi. Dorasta do około 1 m średnicy i do 10-20 cm wysokości.
Kwiaty są obupłciowe, co oznacza, że ma zarówno kwiaty żeńskie, jak i męskie, pojawiają się na początku lata.
Owoce są jadalne, mają kolor od pomarańczowego do jaskrawoczerwonego i słodko-kwaśny smak. Można je jeść na świeżo lub dodawać do przetworów.
Jej pędy są pokryte miękkimi, purpurowymi włoskami (nie ostrymi kolcami), które nadają jej unikalny, "pluszowy" wygląd.
Liście trójlistkowe, ciemnozielone i błyszczące. W łagodniejsze zimy pozostają na roślinie, w mroźniejsze mogą opadać.
Radosne liście i stosunkowo duże kwiaty sprawiają, że jest to jedna z ładniejszych, karłowatych odmian Rubus. Roślina rzadko pojawia się w ogrodach, ale może być polecana jako niska roślina okrywowa na osłonięte, półcieniste zbocza itp.
Idealna do zadarniania powierzchni pod drzewami, na skarpach lub w ogrodach leśnych.
Jeżyna nepalska najlepiej prezentuje się w zestawieniach naśladujących naturalne runo leśne. Ponieważ lubi półcień i wilgotne, przepuszczalne podłoże, warto łączyć ją z roślinami o podobnych wymaganiach.
Tworzy niski, poziomy dywan, więc świetnie komponuje się z roślinami o pionowym pokroju lub dużych liściach, np. paprociami, funkiami, czy tawułkami.
Zanim jeżyna nepalska w pełni ruszy z wegetacją po zimie, miejsce pod drzewami mogą ozdobić wczesne kwiaty cebulowe: szafirki, krokusy, przebiśniegi albo cebulice.
Jeśli chcesz stworzyć "jadalny zakątek" w cieniu, posadź ją w towarzystwie poziomek i czosnku niedźwiedziego.
Poniżej z Botanical Garden w Berlinie:
Photo: Daderot, Public domain, via Wikimedia Commons
Rady ogrodnika: