Karłowa...
Sekwoja wieczniezielona ADPRESSA łac. Sequoia sempervirens
Gatunek typowy pochodzi z wąskiego pasa mglistego wybrzeża Pacyfiku w Ameryce Północnej (Kalifornia i Oregon). Odmiana 'Adpressa' to stara, europejska mutacja. Została znaleziona we Francji w połowie XIX wieku. Opisał ją i nazwał słynny ogrodnik André Leroy, a oficjalną publikację botaniczną wydał w 1867 roku Élie-Abel Carrière.
Jest to forma wolno rosnąca i karłowa w porównaniu do gigantycznego gatunku botanicznego. Przybiera postać gęstego, szerokostożkowatego krzewu lub niskiego drzewa z lekko obwisającymi dolnymi gałęziami. Po 10 latach osiąga zwykle około 3,5 metra wysokości, choć bardzo stare okazy w idealnym klimacie mogą urosnąć wyższe.
Poniżej młode przyrosty.

Młode przyrosty wiosenne są wiotkie, gęsto ułożone. Posiadają bardzo charakterystyczne, kremowobiałe lub jasne zabarwienie na wierzchołkach. Z czasem pędy zielenieją i drewnieją, a kora staje się włóknista i czerwonobrązowa. Liście są zimozielone, igiełkowate i ostro zakończone. Ich cechą charakterystyczną (od której pochodzi nazwa adpressa) jest to, że są mocno dociśnięte i przylegające do osi pędu, skierowane anatomicznie do przodu. Igły są krótsze niż u czystego gatunku. Mają barwę ciemnozieloną lub niebieskawo-zieloną z wierzchu, a od spodu posiadają dwa wyraźne, jaśniejsze paski z aparatami szparkowymi.
Roślina jest jednopienna. Rzadko zawiązuje szyszki w warunkach uprawy ogrodowej w Europie Środkowej. Ewentualne szyszki żeńskie są małe, kuliste, drewniejące i dojrzewają w ciągu jednego sezonu.
Igły od spodu na zdjęciu poniżej.

Gleba: Najlepsza jest gleba lekko kwaśna do kwaśnej (pH od 5,5 do 6,5). Roślina dobrze radzi sobie też w podłożu obojętnym, żyznym, bogatym w próchnicę.
Wilgotność: Wysoka. Roślina wymaga stale umiarkowanie wilgotnej gleby. Nie toleruje jednak długotrwałych zastojów wody, które prowadzą do gnicia korzeni. Wymaga też sporej wilgotności powietrza.
Stanowisko: Słoneczne do półcienistego. Stanowisko musi być bezwzględnie osłonięte od suchych, mroźnych wiatrów zimowych.
Mrozoodporność: Odmiana wykazuje nieco wyższą odporność na niskie temperatury niż czysty gatunek, wytrzymując krótkotrwałe spadki do około -15°C lub -19°C (strefa USDA 7a/7b). W klimacie Polski oznacza to, że roślina może przemarzać w gruncie podczas surowych zim. Dlatego zaleca się uprawę pojemnikową lub bardzo staranne okrywanie.
