Future Gardens Internetowy sklep ogrodniczy
Unikatowa...
Stewartia malacodendron
Nazwy zwyczajowe: Stewartia welwetowa, Stewartia miękkodrzewna
Rodzina: Theaceae (Herbatowate)
Gatunek występujący w warunkach naturalnych we wschodnich i południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych (głównie w Wirginii, Karolinie Płd., Georgii, Alabamie i na Florydzie).
W uprawie w Europie bardzo rzadko spotykany.
Stewartia malacodendron to prawdziwy klejnot ogrodu, niezwykle elegancka, subtelna, ale wymagająca. Oferuje piękne kwitnienie, wyjątkowe liście i wspaniałą kolorystykę jesienią. Unikatowy okaz dla koneserów ogrodów i miłośników rzadkich gatunków.
To niewielkie drzewo lub duży krzew liściasty, dorastający zwykle do 2–6 m wysokości.
Rośnie powoli, często przybiera formę wielopniową, z malowniczo rozłożystymi, rozgałęzionymi konarami.
Liście naprzemianległe, eliptyczne do jajowatych, długości 6–12 cm.
Brzeg drobno ząbkowany, wierzch ciemnozielony, spód gęsto owłosiony – miękki, szaro-biały, nadający liściom welwetowy wygląd (stąd nazwa malacodendron, czyli „miękkie drzewo”).
Jesienią liście przebarwiają się na czerwono, pomarańczowo lub purpurowo.
Kwiaty niezwykle efektowne, duże, 5–8 cm średnicy.
Płatki białe, porcelanowe, szerokie, lekko karbowane, ukazujące kontrastujące ciemnopurpurowe pręciki z niebieskawymi pylnikami.
Kwitną pojedynczo lub w parach na końcach pędów, zwykle w czerwcu–lipcu.
Bezzapachowe, ale bardzo dekoracyjne.
Owoce to drewniejące torebki, kuliste do owalnych, długo utrzymujące się na roślinie.
Zawierają kilka nasion, które są trudne do kiełkowania – wymagana jest stratyfikacja.
Photo: Mac H. Alford, CC BY-SA 4.0
Ta stewarcja uznawana jest za jeden z piękniejszych krzewów kwitnących Ameryki Północnej.
Roślina ozdobna – do ogrodów naturalistycznych, cienistych rabat, jako soliter w ogrodach leśnych i kolekcjach botanicznych.
Nie jest rośliną jadalną ani leczniczą w zastosowaniach współczesnych.
W przeszłości wierzono, że ekstrakty z liści i kwiatów uspokajają umysł i sprzyjają medytacji.
Photo: Richard Bonnett, CC BY 2.0
Rady ogrodnika:
Preferuje półcień, ale toleruje także pełne słońce, o ile gleba jest dostatecznie wilgotna.
W cieniu rośnie wolniej, ale liście mogą być bardziej okazałe.
Wymaga gleb kwaśnych (pH 4.5–6.5), próchnicznych, dobrze zdrenowanych, wilgotnych.
Nie toleruje zasolenia ani wapnia w glebie.
Idealna gleba to bogata gliniasto-piaszczysta ziemia leśna.
Uwielbia wilgotne powietrze i podłoże, ale nie znosi stagnującej wody.
Wymaga podlewania w czasie suszy.
Mrozoodporność: Strefa USDA: 7–9, czyli raczej umiarkowane zimy.
W Polsce możliwa do uprawy w najcieplejszych rejonach kraju (np. Dolny Śląsk, zachodniopomorskie) w miejscach osłoniętych i z dobrą ochroną zimową.
Uwagi uprawowe: Trudna w przesadzaniu – zaleca się sadzenie w miejscu docelowym, oczywiście staranne wybranie tego stanowiska.
Nie toleruje wapna – nie nawozić nawozami zasadowymi.
Rozmnażanie trudne – głównie przez siew lub odkłady, sadzonki trudno się ukorzeniają.
W naszej ofercie rośliny o wysokości 60-80 cm ukorzenione w 7,5-litrowych pojemnikach.
Opracowanie: MB